En mia vivo
Estis du ombroj:
Patro, Patrino. Muziko sonis
Dum la vesperoj:
Bach, Mozart, Chopin
Kaj, la plej laŭta,
Raĥmaninovo. Sonis vespere
Radio brua:
Perturboj, vortoj,
Ĵazo kaj lingvoj rapide sekviĝis.
Ne gravis senco
Nur la kvalito. El la vestiblo
Malpermisita
Ĉambro de paĉjo.
Malfermu pordon
Kaj oni vidis
Polvajn paperojn,
Altajn amasojn!
En la vestiblo
Katodaj valvoj
Pajlo-pakitaj. Tiam ? milito.
Unu, du tagojn
Ne estis hejmo,
Patro, patrino:
Ni en Kornvalo,
Ili, Londono,
Dum bomboj falis. Frato, fratino
Komencis vivon
En la lernejo.
Kvar jaroj pasis,
Milito finiĝis
Ĝis la, Kornvalo!
Patro ekmortis
Kaj la patrino
Iĝis freneza. Vidvino vivis
Dum kvindek jaroj.
Amis la edzon
Ĝis ŝia morto.
Nun mi memoras
Kuraĝan paron. En mia vivo
Estas du lumoj:
Patro, patrino. Diana Richardson 05/2003
| 
